روزمرگی ها

همسر جان رفته شیراز

مادر شوهر جان عمل آب مروارید چشم داشته

نه اینکه عمل مهمی باشد در این اوضاع نابسامان جسمی من

اما به هر حال مادر است و دوست داشتم پسرش در کنارش باشد در لحظات قبل از عمل

خودش هم چند روزی هوای زادگاه را در ریه هایش فرو برد ؛ شاید کنده شود از دردها و رنج های من

هفته اول تزریق بوی مورفین می دهد و استخوان درد

خون دماغ های پی در پی و تهوع

اما وقتی تصمیم می گیری تا پای جانت بجنگی تاب می آوری همه را

دوباره سر پا می شوم ؛ هر چند که اثر داروها تجمعی باشد و تزریق های آخر توانفرساتر

باید لبخند زد و به زانو در نیامد

آدم رنگی جان منتظرم است

پی نوشت :

عامو، شوهر ما رو سیل نبره تو شیراز